واقعه كربلا قريب سى و پنج سال زندگى كرد و اين قطعه از زمان شدت استيلاء بنى اميه بوده كه اهل بيت نبوت را تمكن از ارشاد و دعوت و هدايت عباد نبوده ، به اين ملاحظه ، از معاشرت مردم ، به زهد و عبادت پرداخته و عبادات شاقّه براى خود مقرّر فرموده بود . بعد از شهادت پدرش ، چند سالى در باديه اقامت كرد و خانه‌اى از موى - كه سياه چادر باشد - از براى خود اتّخاذ كرد و در آن اوقات گاه گاهى به زيارت جد و پدرش به جانب عراق مىرفت و از صدمات و مشقّت‌هاى سفر كربلا ، خيلى ضعيف و ناتوان شده بود به نحوى كه به اندك سردى هوا متأثر مىشد و بايد پوستين و لباس‌هاى پشمينه بپوشد . و با اين ضعف بدن در شبانه روزى هزار ركعت نماز مىگزاشت و كفالت مىنمود اهل بيت صد خانه از فقراى مدينه را و يكى از عبادت موظفه آن مظلوم گريستن بر پدر بزرگوارش بود . كثرت گريستن آن حضرت بر پدر ، خصوص در وقت ديدن طعام و آب و كلمات غلام آن جناب با وى و بيان كردن آن حضرت حال يعقوب را در فراق يوسف و بيان حال خود ، معروف است . در اين روز ، سنهء 354 ، محسن بن على قاضى تنوخىِ امامى وفات كرد ، « 1 » و او همان كس است كه قصيدهء ابن معتز را در مفاخر بنى عباس رد كرده . روز بيست و ششم در اين روز ، سنهء 146 ، وفات كرد على بن الحسن المثلّث در زندان . « 2 » بدان كه يك پسر امام حسنِ مجتبى عليه السلام را حسن مثنّى مىگفتند و او داماد حضرت سيّدالشهدا عليه السلام بود و آن حضرت فاطمه دختر خود را كه شبيه به فاطمهء زهرا عليها السلام بود

--> ( 1 ) . اگر صاحب الفرج بعد الشدة باشد ، در وفات اشتباه چاپى رخ داده ؛ چرا كه وفات التنوخى 384 است ( 2 ) . در مقاتل الطالبيين ، ص 132 وفات او را هفت روز باقى مانده از محرم ذكر كرده است .